|
Erekcja parafii w Nabrożu
miała miejsce dnia 15 listopada 1411 roku. W tym samym dniu dziedzic Nabroża
i Miętkiego, Jan Sumik (Sumnik, Sząpink) wraz z żoną Agnieszką, ufundował
świątynię w tej miejscowości.ściół został nazwany imionami
Najświętszej Maryi Panny, świętych: Jana Apostoła, Mikołaja, Małgorzaty,
Katarzyny, Barbary, Doroty i Wszystkich Świętych. W średniowieczu Nabróż należał do
diecezji chełmskiej. Nie wchodził on w skład parafii grabowieckiej, gdyż
nie znajduje się w dokumencie jej uposażenia. Być może należał do parafii
małoniskiej lub rzeplińskiej. Ponieważ jednak olbrzymia większość wsi w
ziemi bełzkiej była własnością książęcą stąd wieś Nabróż mogła należeć
również do parafii bełzkiej lub tyszowieckiej. Po I rozbiorze Polski znaczna część
diecezji chełmskiej przeszła pod administrację Przemyśla (w latach 1772-1808)
i wtedy to powstał dekanat tyszowiecki. Parafia Nabróż, podobnie
jak sąsiednia w Łaszczowie, weszła w jego skład. Od roku 1805 należała
do nowo powstałej diecezji lubelskiej. W wyniku wojny w 1809 roku Austriacy
ustąpili przed armią księcia Józefa, cała diecezja lubelska znalazła się
w granicach Księstwa Warszawskiego, odzyskując dekanaty, które po I rozbiorze
zostały dołączone do diecezji przemyskiej: hrubieszowski, tyszowiecki,
zamojski. Po roku 1865 parafia Nabróż weszła w skład dekanatu tomaszowskiego
(nie było już dekanatu tyszowieckiego). Dnia 11 lutego 1947 roku biskup
lubelski wydał dekret ustanowienia dekanatu tyszowieckiego. W jego skład
weszły z dekanatu tomaszowskiego: Czartowiec, Dub, Komarów, Łaszczów, Nabróż,
Nowosiółki, Perespa, Rzeplin, Tyszowce, Wiszniów, Zubowice, z dekanatu
hrubieszowskiego: Mircze, Oszczów, Sahryń, Turkowice. Dnia 25 marca 1992 roku. Ojciec
Święty Jan Paweł II, bullą "Totus tuus Poloniae populus", ustanowił nowy
podział administracyjny diecezji w Polsce. Powstała wówczas między innymi
diecezja zamojsko-lubaczowska, w skład której weszła parafia w Nabrożu. Od 1995 roku parafia Nabróż należy
do dekanatu łaszczowieckiego. Pierwsza wiadomość wskazująca na
miejscowości należące do parafii w Nabrożu zawarta jest w rejestrze poborowym
z 1531 roku, który wymienia następujące wsie: Nabróż, Tuczapy, Szypice
(dziś Stara Wieś), Wiszniów, Łykoszyn, Dutrów, Miętkie, Modryń, Mircze,
Wasylów, Kryszyn i Mołożów. Jednakże już z dokumentu erykcyjnego można
wnioskować, iż do parafii tej należały obie wsie fundatora, to jest: Nabróż
i Miętkie. Parafia ta najprawdopodobniej objęła też Kmiczyn i Dutrów, gdyż
podczas uroczystości poświęcenia kościoła i sporządzania aktu fundacyjnego
byli obecni w Nabrożu Mścisław i Dobiesław z Kmiczyna oraz Tomasz i Andrzej
z Dutrowa. W chwili wystawienia aktu erekcyjnego
parafii w Nabrożu, w dniu 15 listopada 1411 r., został konsekrowany także
kościół, przez biskupa włodzimierskiego Grzegorza. Świątynia pw.: Najświętszej
Maryi Panny, świętych: Jana Apostoła, Katarzyny, Doroty, Małgorzaty i Barbary
oraz Wszystkich Świętych spłonęła. Następne świątynie drewniane wzniesione
prawdopodobnie w roku 1596 i przed rokiem l671 uległy również zniszczeniu.
Kościół murowany z r. 1684, z fundacji Samuela Łaszcza, stolnika buskiego,
właściciela Łaszczowa i Tuczap, konsekrowany przez bpa chełmskiego Stanisława
Święcickiego 2 lipca 1690 r. Rozbudowany i przebudowany gruntownie w latach:
1901-5. przez archidiec. Szymańskiego z Lublina, z zatarciem cech stylowych.
Po częściowym spaleniu w r. 1944, odnowiony w r. 1951. Orientowany. Murowany
z cegły, otynkowany. Jednonawowy. Nawa prostokątna, czteroprzęsłowa, przedłużona
od strony zachodniej o jedno przęsło w latach: 1901-5, z prezbiterium dwuprzęsłowym
zamkniętym półkoliście. Przy prezbiterium zakrystie: od strony północnej
dawna, od południa nowa zapewne z lat: 1901-5, z przedsionkiem. Przy wschodnich
przęsłach nawy od północy i południa czworoboczne kaplice. Ściany nawy
i prezbiterium podwyższone, o nowych podziałach i podwyższonych oknach
w latach: 1901-5. W przejściach z nawy do kaplic pierwotne portale barokowe.
W zakrystii północnej dawne sklepienie kolebkowe z lunetami. Drzwi w kaplicy
południowej drewniane ze starymi okuciami być może z w. XVIII. Dachy dwuspadowe,
kryte blachą. W nowym ołtarzu głównym obraz Matki Bożej Szkaplerznej z
w. XVIII (?), na zasłonie obraz MB Wniebowziętej. Ołtarze boczne: lewy
z obrazem MB Częstochowskiej, prawy z obrazem Jezusa Miłosiernego. Krucyfiks
ludowy z 1. poł. w. XIX. Nagrobek Antoniego i Ksawery Horodyskich (bez
daty), fundacji córki Tekli z Horodyskich Drohojowskiej, klasycystyczny
z 1. poł. w. XIX, kamienny, w kształcie dwóch strzaskanych kolumn z marmurowymi
tablicami. Pamiątkowa tablica fundacji kościoła z r. 1684 przez Samuela
Łaszcza stolnika buskiego, z herbem Prawdzic i literami SL NT SB RI KM.
Sygnaturka z r. 1848.
|
