1. Nazwa produktu :
Miód fasolowy odmianowy z nektaru kwiatów fasoli tyczkowej ”Piękny Jaś”

2. Rodzaj produktu :
Miody

3. Charakterystyka produktu rolnego :

Barwa (zewnętrzna i na przekroju)
W postaci płynnej (patoki) miód fasolowy ma barwę słomkową. Po skrystalizowaniu zmienia kolor na białokremowy.

Konsystencja, „wrażenie w dotyku”
W stanie patoki miód jest płynną, lepką substancją. Miód fasolowy w procesie krystalizacji przybiera smalcowatą konsystencję (podobnie, jak np. miód rzepakowy).

Smak i zapach
Ma silny aromat pochodzący od kwiatów fasoli. Jest mało słodki i lekko kwaskowaty.

Inne dodatkowe informacje dotyczące charakterystyki produktu rolnego lub środka spożywczego
Szybko zachodzący proces krystalizacji miodu fasolowego świadczy o dużej zawartości cukru prostego - glukozy.

4. Tradycja, pochodzenie oraz historia produktu rolnego, środka spożywczego lub napoju spirytusowego :

Pasieka istnieje od ponad 28 lat. Początkowo, jako pasieka stacjonarna, pozyskiwała miód wielokwiatowy, gdyż różnorodność okolicznych upraw rolnych (w tym fasoli tycznej „Piękny Jaś”) nie pozwalały na produkcję miodu odmianowego.
Od roku 1975 szybko zwiększająca się uprawa fasoli spowodowała, że pszczoły również z pasiek innych pszczelarzy częściej miały okazję odwiedzać kwiaty fasoli tycznej niż innych roślin. Z tej przyczyny pozyskiwany miód wielokwiatowy w coraz większym, znaczącym procencie przybierał charakter miodu odmianowego – fasolowego. Plantacje fasoli tycznej z upływem czasu powiększały się i stawały się coraz to liczniejsze wśród upraw na Roztoczu Zachodnim, dlatego pozyskiwanie czystego odmianowo miodu fasolowego nie stanowiło problemu. W tym celu pasieka stacjonarna została przekształcona w pasiekę wędrowną. Ule na okres nektarowania fasoli tyczkowej przewożone są na plantacje fasoli, a pszczoły produkują z nektaru kwiatów „Pięknego Jasia” gatunkowy miód.
Obszar upraw fasoli „Piękny Jaś” obejmuje Szczebrzeszyński Park Krajobrazowy na Roztoczu Zachodnim (gm. Szczebrzeszyn i południową część gm. Radecznica).

5. Informacje dodatkowe :

Ważnym czynnikiem sprzyjającym uprawom fasoli jest specyficzny klimat Roztocza. Okazuje się, że Roztocze należy do obszarów Polski o najmniejszym zachmurzeniu i tym samym największym usłonecznieniu w miesiącach czerwiec – wrzesień.
Okres wegetacji fasoli tyczkowej przypada, więc w najkorzystniejsze dla niej miesiące.
Porą dnia, w której można spodziewać się najwięcej słońca jest w porze letniej przedpołudnie (w tym czasie następuje zbiór nektaru przez pszczoły miodnej, gdyż fasola nektaruje właśnie w godzinach przedpołudniowych).
Odmianą fasoli uprawianą na Roztoczu jest „Piękny Jaś”, z kwiatów którego pszczoły zbierają nektar i produkują miód. Kwiaty fasoli rozkwitają we wczesnych godzinach rannych i nektarują jeden dzień. Praca pszczół na kwiatach jest bardzo efektywna (na jeden ładunek nektaru wystarczy odwiedzenie przez pszczołę kilku kwiatów). Nektar zaczyna wydzielać się jeszcze w pąkach w dniu poprzedzającym rozkwitanie. Pąki kwiatów fasoli są rozgryzane przez trzmiele krótkojęzyczkowe. Przez wygryzione otwory pszczoły pobierają nektar także wtedy, gdy kwiaty są już rozkwitnięte. Jeden kwiat wydziela 6-8 mg cukrów. Miód fasolowy, tak jak inne miody, wspomaga pracę mięśnia sercowego, wzmacnia układ immunologiczny, odżywia i regeneruje organizm, wspomaga leczenie przeziębień, grypy. Wskazany jest przy leczeniu schorzeń żołądkowo-jelitowych, nie podrażnia przewodu pokarmowego, przyspiesza odnawianie drobnoustrojów niezbędnych do prawidłowego trawienia.

W dniu 9 lutego 2007 roku w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Miód gryczany godziszowski został wpisany na Listę Produktów Tradycyjnych w kategorii Miody.

1. Nazwa produktu :
Miód gryczany godziszowski

2. Rodzaj produktu :
Miody

3. Charakterystyka produktu rolnego :

Wygląd (zewnętrzny i na przekroju)
Miód pszczeli występuje w dwóch naturalnych postaciach płynnej zwanej patoką i stałej określanej jako krupiec. Krystalizacja, czyli tworzenie krupca jest cechą charakterystyczną naturalnych miodów pszczelich.

Kształt (zewnętrzny i na przekroju)
Konsystencja płynna w postaci patoki, krupiec o drobnych kryształkach.

Wielkość
Słoiki 0,5 l, 0,9 l, 1,5 l.

Barwa (zewnętrzna i na przekroju)
Ciemnobrązowa.

Konsystencja, „wrażenie w dotyku”
Płynna lub w postaci krupca.

Smak i zapach
Smak miodu gryczanego jest słodki i ostry; jego zapach bardzo silny, zbliżony do zapachu kwiatów gryki. Pod względem smaku i aromatu nektar gryki jest tak specyficzny, że wyczuwa się go w miodach nawet z jego niewielką domieszką.

4. Tradycja, pochodzenie oraz historia produktu rolnego, środka spożywczego lub napoju spirytusowego :

Do Polski ziarno gryki dotarło wraz z najazdem Tatarów i osiedleniem się ich na terenach wschodnich. Dlatego spotykamy inną nazwę gryki – tatarka. Rejon miejscowości Godziszów oraz powiatu Janów Lubelski jest tradycyjnie związany z uprawą gryki, produkcją kaszy i wyrobów z kaszy gryczanej. W 2005 roku w województwie lubelskim było zasiane ponad 16,350 hektarów gryki, a zbiory wyniosły ponad 18,8 tys. ton, co dało województwu pierwsze miejsce w kraju (dane zebrane z Urzędu Statystycznego). Gryka zwyczajna (Fagopyrum sagittatum Gilib.) znana jest od dawna jako dobry pożytek miododajny. Pszczoły pozyskują nektar z drobnych, białych lub różowych kwiatów gryki, kwitnących w lipcu i sierpniu. Jest to typowy ciemny miód letni, chociaż patoka ma barwę jasnobrunatną z lekko czerwonawym odcieniem. Miody z nektaru gryki pochodzą przeważnie z Lubelszczyzny i północnych województw kraju. W miodzie gryczanym wykryto substancję leczniczą zwaną rutyną, co sprawia, że ten gatunek miodu jest obecnie poszukiwany. Jako patoka miód gryczany ma zabarwienie ciemnobrązowe, po skrystalizowaniu staje się nieco jaśniejszy. Ma ostry, drapiący smak i wyraźny zapach kwiatu gryki, który wyczuwa się także w miodach z małą domieszką nektaru z gryki. Krupiec jest gruboziarnisty, przy czym na jego powierzchni często pozostaje warstwa rzadkiego miodu. Wydajność miodu z 1 ha średnio ok. 200 kg. Nektarowaniu sprzyja ciepła, słoneczna pogoda i duża wilgotność powietrza. Miód gryczany jest poszukiwany i bardzo ceniony na rynku. miód gryczany z Godziszowa jest znany od bardzo dawna. Pomaga w leczeniu schorzeń układu krążenia. Już w latach siedemdziesiątych pszczelarze zawierali wieloletnie umowy kontraktacji produkcji ogrodniczej na sprzedaż miodu gryczanego. Jednym z dokumentów to potwierdzających jest rachunek ze sprzedaży miodu. Tradycja wytwarzania miodu sięga na terenie Godziszowa XI wieku. Wówczas rozpoczęły się początki osadnictwa na tym terenie. Istnieje legenda mówiąca o tym, że podczas wojen tatarskich w XI wieku grupa Tatarów, być może oddział powracających wojsk czy też uciekinierzy z armii, pozostała na tym terenie, jeszcze niezamieszkałym, będącym dziką puszczą. Okolica była bardzo atrakcyjna ze względu na usytuowanie. Liczne źródła czystej wody, dzika zwierzyna, a przede wszystkim możliwości fortyfikacji były w tych czasach niezbędnym zabezpieczeniem dla istnienia osady. Tatarka (tak potocznie nazywa się tu grykę) jest od niepamiętnych czasów uprawiana na tym terenie. Możemy się domyślać, że w ten sposób (tzn. wraz z osadnikami tatarskimi) roślina pochodząca z Azji Środkowej znalazła się w Godziszowie. W ciągu minionych wieków ludzie potrafili zagospodarować ziemię pod grunty orne. Teren nie jest łatwy do uprawy, bo w części północnej to obszar pagórkowaty Roztocza, a w części południowej to pogranicze Kotliny Sandomierskiej o ziemiach podmokłych i bagiennych. Pierwsza wzmianka historyczna o Godziszowie pochodząca z 1385 roku mówi, że osada należała do Dymitra z Goraja. W XVI wieku Godziszów wszedł w skład ordynacji Zamoyskich, gdzie akta archiwalne świadczą o istnieniu dwóch karczm, w których raczono się miodem pitnym. Możemy w nich znaleźć notatki, które opisują sytuację, gdy chłopi z Godziszowa przybyli do ordynata ze skargą na nieuczciwe i niesprawiedliwe miary i wagi w szynkach, przywożąc ordynatowi w prezencie beczkę dębową miodu. Ponadto folwark dominikański istniejący w Godziszowie do ukazu carskiego, w którym uwłaszczono chłopów, posiadał pasiekę w ilości 36 kłód pszczelich. Zostały one zakupione przez chłopów w momencie kasacji zakonu i likwidacji folwarku. W tym okresie zaczęły powstawać pierwsze pasieki w Godziszowie. Pod koniec XIX wieku istniało już osiemnaście pasiek różnych wielkości. Podczas I wojny światowej na potrzeby przechodzącego frontu zarekwirowano 42 sztuki bydła, 80 sztuk koni i 180 pudów miodu oraz 300 łokci płótna lnianego. Podczas działań wojennych w okresie I wojny światowej od licznych pożarów spłonęła część pasieki u dwóch pszczelarzy. W okresie międzywojennym w Godziszowie nastąpił znaczny rozwój bartnictwa i zaczęto lokalizować pasieki w powstających sadach. Rozpoczęła się też na dużą skalę produkcja tradycyjnych uli pszczelich. Pasieki w okresie przed II wojną światową lokalizowano również w skupiskach leśnych (np. Kolonia Godziszów). Niektóre pasieki w tych miejscach istnieją do dnia dzisiejszego. Są to bardzo dobre lokalizacje ze względu na bliskość uprawianej gryki i pożytku leśnego. Podobnie długą tradycję produkcji miodu mają inne miejscowości w okolicy. W książce Z. Baranowskiego Rys historyczny miejscowości powiatu janowskiego możemy przeczytać: pierwsze wzmianki o osadnictwie na terenie Zdziłowic sięgają już wczesnego okresu Średniowiecza. Na początku XVII wieku Jan Zamojski zakupił Zdziłowice od Radziwiłłów, po czym włączył je do ordynacji. Były już zabudowania folwarczne, sad, pasieka. O innej miejscowości pisze: Andrzejów – wieś powstała w 1830 roku. Wydzielono w niej 67 parceli rolnych, z czego zasiedlonych było 40. Zasiedlone one były przez ludzi z okolicznych wsi – Godziszowa, Zdziłowic, Wólki Ratajskiej i Krzemienia. W trosce o dobry rozwój wsi poproszono o zwiększenie działek zagrodowych i zwolnienie części gospodarzy z opłat. W drugiej połowie XIX wieku zajmowano się na tym terenie tkactwem, istniała także karczma i pasieka. Według Kroniki Parafialnej Parafii pod wezwaniem św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Godziszowie, począwszy od lat sześćdziesiątych XX wieku, Koło Pszczelarzy wylewało (robiło) świece woskowe dla parafii. W 1980 roku pszczelarze z koła w Godziszowie ufundowali ołtarz polowy z piaskowca, a w 2003 roku – okna witrażowe dla kościoła w Godziszowie.

W dniu 28 lutego 2007 roku w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi Miód rzepakowy z Roztocza został wpisany na Listę Produktów Tradycyjnych w kategorii Miody.

1. Nazwa produktu :
Miód rzepakowy z Roztocza

2. Rodzaj produktu :
Miody

3. Charakterystyka produktu rolnego :

Barwa (zewnętrzna i na przekroju)
W postaci płynnej (patoki) miód rzepakowy ma barwę jasnożółtą lub lekko słomkową.
Po skrystalizowaniu zmienia kolor na kremowoszary, biały.

Konsystencja, „wrażenie w dotyku”
W stanie patoki miód jest płynną, lepką substancją.
Miód rzepakowy w procesie krystalizacji przybiera smalcowatą konsystencję.

Smak i zapach
Miód rzepakowy odznacza się delikatnym aromatem pochodzącym od kwiatów rzepaku. Jest mało słodki i lekko mdławy.

Inne dodatkowe informacje dotyczące charakterystyki produktu rolnego lub środka spożywczego
Ze względu na przewagę cukru prostego glukozy nad fruktozą, a także niską zawartość wody (średnio 18%) miód rzepakowy szybko ulega krystalizacji.

4. Tradycja, pochodzenie oraz historia produktu rolnego, środka spożywczego lub napoju spirytusowego :

Rolniczy charakter regionu lubelskiego, zamojskiego oraz części Roztocza i skoncentrowana uprawa rzepaku powodują, że istnieją tutaj dogodne warunki do pozyskiwania przez pasieki pszczele czysto odmianowego miodu rzepakowego. Roztocze posiada tereny pod względem glebowym i klimatycznym bardzo korzystne pod uprawy zbóż, buraków cukrowych oraz rzepaku. Roślina ta była uprawiana przez ludność na terenach Roztocza by zaspokoić potrzeby bytowe związane z pozyskiwaniem oleju z nasion rzepaku. Na rozwój upraw rzepaku na Roztoczu od 50 lat duży wpływ mają wybudowane w 1955 roku zakłady tłuszczowe w Bodaczowie. Obszar upraw rzepaku obejmujący tereny przyległe do zakładów na przestrzeni ostatnich 45 lat wynosił od 500 ha do 2000 ha. Dane odnoszą się to do zasiewu rzepaku w gminach: Zamość, Szczebrzeszyn, Nielisz, Adamów, Sułów, Radecznica, Zwierzyniec i Krasnobród. Z chwilą pojawienia się rynku zbytu, uprawy rzepaku przybrały charakter bardziej masowy, towarowy i jest on obecnie uprawiany na bardzo dużą skalę. Uprawy rzepaku mają na tym terenie dominującą rolę i stanowią znaczące źródło w dochodu w większości gospodarstw. Przewidziana kontraktacja rzepaku we wspomnianych wcześniej gminach na rok 2005/2006 wynosi 1000 ha powierzchni uprawowej. Od początku funkcjonowania zakładu w Bodaczowie podstawowym surowcem przetwórczym był i jest rzepak, a przetwarza on ok. 100 tysięcy ton rzepaku rocznie. W najbliższych latach zakłady tłuszczowe przewidują wzrost przerobu rzepaku o kolejne 300 tysięcy ton rocznie, co doprowadzi do zwiększenia powierzchni upraw i kontraktacji rzepaku na tym terenie. Współpraca pomiędzy rolnikami (plantatorami) uprawiającymi rzepak i pszczelarzami niesie ze sobą wzajemne korzyści – zwiększenie zbioru nasion rzepaku, spowodowane naturalnym zapyleniem przez pszczoły oraz możliwość pozyskiwania przez pszczelarza odmianowego miodu rzepakowego. Pasieka z Mokrelipia, z której pochodzi miód rzepakowy, istnieje od ponad 29 lat. Pobliskie poletka rzepaku na terenie Roztocza już 30 lat temu stanowiły dla pasieki dogodne miejsce na pożytek. Miód rzepakowy był od zawsze jedną z podstawowych odmian pozyskiwanych we wspomnianej pasiece. Z czasem małe poletka przekształcały się w hektarowe uprawy rzepaku i stawały się coraz to liczniejszymi uprawami na Roztoczu. W celu zwiększenia produkcji miodu pasieka stacjonarna została przekształcona w pasiekę wędrowną. Ule na okres nektarowania rzepaku przewożone są na plantacje, a pszczoły produkują z nektaru kwiatów rzepaku gatunkowy miód. Ze względu na ekologiczne walory terenów Roztocza, również miód rzepakowy jest chętnie kupowany przez osoby poszukujące wartościowego i zdrowego produktu.