Parki krajobrazowe na Roztoczu

Dział : Niezbędnik turysty Dodane przez -   20 sierpień 2008 wielkość czcionki Zmniejsz czcionkę Powiększ czcionkę
  • Roztoczański Park Narodowy

Położenie, powierzchnia, historia

Roztoczański Park Narodowy leży w środkowo-wschodniej części kraju, w województwie lubelskim. Obejmuje najcenniejsze przyrodniczo obszary Roztocza Środkowego. Park utworzony został w 1974 roku na obszarze 4801 ha. Aktualna jego powierzchnia wynosi 8483 ha, w tym lasy zajmują 8102 ha. Ochroną ścisłą objęto 806 ha. Park powstał na terenie Lasów Państwowych Nadleśnictw Kosobudy i Zwierzyniec, będących wcześniej lasami Ordynacji Zamojskiej. Początki ochrony sięgają 1934 r., kiedy to utworzono rezerwat Bukowa Góra, który obecnie jest jednym z obszarów ochrony ścisłej parku. W 1938 roku po raz pierwszy w Polsce wydano zarządzenie o ochronie ptaków drapieżnych na terenie Ordynacji.

Geologia, geomorfologia i gleby

Park znajduje się w urozmaiconym krajobrazie Roztocza Środkowego w dolinie górnego Wieprza. Jest to obszar oddzielający Wyżynę Lubelską od Kotliny Sandomierskiej o zróżnicowanej budowie geologicznej. Garb Roztocza budują skały górnokredowe (opoki, gezy i margle). W strefie krawędziowej występują utwory trzeciorzędowe. Utwory czwartorzędowe cienką pokrywą zalegają w Dolinie Wieprza i Padole Zwierzyńca. Główne typy rzeźby to zrównanie wierzchowinowe, ostańce, krawędzie, padoły i doliny. Pokrywa glebowa jest urozmaicona. W części północnej parku dominują gleby brunatne wyługowane wytworzone z gez i opok. Na pozostałym terenie jest większe urozmaicenie, przy czym największą powierzchnię zajmują piaszczyste gleby bielicowe właściwe.

Wody

Główny ciek wodny Roztocza Środkowego i parku to rzeka Wieprz. Na odcinku przepływającym przez teren parku sklasyfikowana jest w II klasie czystości. Z terenu parku biorą początek strumienie: Szum (2,5 km) i Świerszcz (7,5 km) odprowadzające swe wody do Tanwi i Wieprza. Wody potoku Świerszcz zasilają kompleks stawów Echo oraz staw w centrum Zwierzyńca.

Roślinność

Flora naczyniowa Parku liczy około 750 gatunków, w tym liczne górskie (m.in. tojad dzióbaty, widłak wroniec, czosnek siatkowaty), północne (zimoziół północny, bagnica torfowa, brzoza niska), pontyjskie (pluskawica europejska) oraz atlantyckie (rosiczka pośrednia, widłak torfowy itd.). Na terenie parku występuje około 400 drzew pomnikowych. W parku wyróżniono 21 zespołów leśnych i szereg zbiorowisk niższej rangi, z których najcenniejsze to wyżynny bór jodłowy i buczyna karpacka zajmujące ok. 45% powierzchni leśnej. Jodły osiągają w nich najwyższe wymiary w Polsce (50 m wysokości, 470 cm obwodu i do 20 m3 masy drzewnej). Spośród innych na uwagę zasługują: świetlista dąbrowa, grąd subkontynentalny, łęg jesionowo-olchowy, kontynentalne torfowisko wysokie, ols porzeczkowy, a także różne typy borów sosnowych. Na roślinność nieleśną składa się 28 zespołów i 12 zbiorowisk.

Zwierzęta

Z dużych ssaków na terenie parku występują: jelenie, sarny, dziki, lisy, kuny, borsuki i wilki. W 1979 roku reintrodukowano bobry, które zadomowiły się w dolinie rzeki Wieprz. W 1982 roku do parku sprowadzone zostały koniki polskie będące potomkami dawnych dzikich koni leśnych - tarpanów. Drobne ssaki reprezentują chronione gatunki owadożernych: ryjówka aksamitna i mała, zębiełek białawy oraz liczne gatunki nietoperzy. Żyją tu także: orzesznica, popielica, koszatka. Spośród około 190 gatunków ptaków spotykanych na terenie parku na uwagę zasługują: orlik krzykliwy, trzmielojad, bocian czarny, liczne dzięcioły (w tym rzadko występujący dzięcioł białogrzbiety), muchówka mała i białoszyja, gołąb siniak, czyż oraz pliszka górska. Gady reprezentują jaszczurki (zwinka, żyworodna i padalec - dość często odmiany turkusowej), żmija zygakowata i zaskroniec oraz rzadko spotykany żółw błotny. Z płazów warto wymienić traszkę grzebieniastą, rzekotkę drzewną, grzebiuszkę ziemną, ropuchę zieloną i kumaka nizinnego oraz żabę śmieszkę. Interesująca jest także fauna bezkręgowców parku, a szczególnie świat owadów, spośród których tylko samych chrząszczy jest ponad 2000 gatunków.

Zagrożenia, kultura materialna i turystyka

Kompleksy leśne parku podzielone są licznymi, głęboko wcinającymi się enklawami i półenklawami gruntów nieleśnych, których łączna powierzchnia przekracza 600 ha. Grunty te w połączeniu z obszarami zajętymi przez fragmenty lasów państwowych i prywatnych powodują silne rozczłonkowanie terenu parku oraz znacznie utrudniają prowadzenie skutecznej ochrony. Przez park przebiegają 2 linie kolejowe i kilka szos. Największe zagrożenie stanowią linia kolejowa Zwierzyniec - Biłgoraj (stanowiąca fragment szerokotorowej linii hutniczo-siarkowej), przecinająca park na długości 1,5 km oraz normalnotorowa linia Zwierzyniec - Józefów, której długość na obszarze parku wynosi 5 km. Historia Roztocza i obszaru parku jest ściśle związana z powstałą w 1589 roku Ordynacją Zamojską. Kultura materialna regionu jest bogata. W Zwierzyńcu jest zespół budynków, w których mieściła się administracja Ordynacji. W starannie odremontowanym domu plenipotenta (zarządcy Ordynacji) mieści się obecnie siedziba dyrekcji parku. Uwagę zwraca także pięknie architektonicznie wkomponowana w otoczenie bryła wybudowanego w 1994 r. Ośrodka Edukacyjno-Muzealnego. Przez teren parku przebiega pięć szlaków turystycznych: centralny, krawędziowy, partyzancki, roztoczański i szlak obwodnica RPN im. A. Wachniewskiej. Dla turystów udostępnione jest pięć pieszych ścieżek poznawczych oraz jedna trasa rowerowa. Obszary parku i przyległe tereny były miejscem walk Powstania Styczniowego, I i II wojny światowej, czego dowodem są mogiły w Zwierzyńcu i okolicy.

  • Krasnobrodzki Park Krajobrazowy

Rok utworzenia: 1988, Powierzchnia: 9390 ha, Otulina: 30 794 ha, Położenie geograficzne: Wyżyna Lubelska - Roztocze Środkowe. Położenie administracyjne: województwo lubelskie, gminy: Krasnobród, Adamów w powiecie Zamość, gmina Józefów w powiecie Biłgoraj, gminy: Susiec, Tomaszów Lubelski w powiecie Tomaszów Lubelski. Cel ochrony: zachowanie unikalnych wartości przyrodniczych, historycznych, kulturowych i krajobrazowych Roztocza Środkowego, a w szczególności zwartych kompleksów lasów mieszanych z dużą domieszką jodły wraz z charakterystyczną florą i fauną. Krasnobrodzki Park Krajobrazowy położony jest na fragmencie najwyższych wzniesień Roztocza Środkowego przekraczających 350 m n. p. m., na szczytach których znajdująsię często wychodnie ostańców położa kredowego i trzeciorzędowego. Wgranicach Parku znajduje się też fragment doliny górnego Wieprza. Północno-zachodnią granicę Parku stanowi granica otuliny Roztoczańskiego Parku Narodowegoa od strony południowej ma on wspólną otulinę z Parkiem Krajobrazowym Puszczy Solskiej. Takie położenie sprawia, że krajobraz Parku jest malowniczy i urozmaicony we wszystkich jego częściach. Największą rzeką ubogiego w wody Parku jest Wieprz. Atrakcją są występujące tu piękne podzboczowe źródła. Najwydajniejsze i najbardziej malownicze - w Hutkach, Husinach i przy Kaplicy "Na wodzie" - objęto ochroną pomnikową. W wodach Wieprza oprócz licznych gatunków ryb występują także raki. Występowanie różnorodnych form geomorfologicznych świadczy o dawnej aktywności geologicznej terenu Parku. Do najciekawszych należą wzgórza ostańcowe, wydmy, wąwozy i suche doliny. Część z nich objęto ochroną: stanowisko dokumentacyjne - Kamieniołom, pomniki przyrody nieożywionej: Wapielnia koło Ulowa - największe i bardzo urokliwe nagromadzenie wychodni skalnych na najwyższym wzgórzu Roztocza Środkowego o nazwie Wapielnia - 385 m n. p. m. oraz Skałki na wzgórzu Kamień w Stanisławowie. Ponad 60% powierzchni Parku zajmują lasy. Mimo prowadzonej gospodarki leśnej na przeważającym obszarze zachowały one naturalny charakter. Dominującym zespołem leśnym są bory sosnowe, a najpospolitrzym gatunkiem lasotwórczym sosna, która dominuje na około 75% powierzchni leśnych. Na drugim miejscu występują bory jodłowe - jodła dominuje na 16% powierzchni, a następnie buczyna karpacka. Spotkać tu można także olsy, grąby a także cenne torfowiska i zbiorowiska roślinności kserotermicznej, tak charakterystyczne dla Roztocza. Na terenie Parku znajdują się dwa rezerwaty leśne, chroniące najcenniejsze fragmenty borów jodłowych i mieszanych: * Rezerwat przyrody Święty Roch (202,6 ha) oraz Zarośle (64,02 ha). W lasach Parku spotkać można wiele rzadkich i chronionych roślin np: widłaki, storczyki, rosiczkę okrągłolistną, kruszynę pospolitą, wawrzynka wilczełyko. Na stawach w Hutkach rosną grążel żółty i grzebień biały. Pod względem faunistycznym teren Parku jest słabo rozpoznany. Z leśnych ssaków kopytnych występują tu: jeleń, sarna, i dzik. Ssaki drapieżne reprezentują m.in: borsuk, gronostaj, jenot, kuna leśna, kuna domowa, łasica i tchórz. Z rzadszych gatunków ptaków stwierdzono tu gniazdowanie orlika krzykliwego, bociana czarnego, kraski i pliszki górskiej. Stawy nad Wieprzem koło Krasnobrodu są ostoją ptaków wodnych i bobra europejskiego, który ma tu dobre warunki siedliskowe. Zabytki na terenie Krasnobrodzkiego Parku Krajobrazowego spotykamy głównie w Krasnobrodzie. W części Krasnobrodu zwanej Podzamek wznosi się otoczonydużym parkiem pałac Leszczyńskich z XVII w., rozbudowany w XIX w. Po drugiej stronie miejscowości zwanej Podklasztorem znajduje się barokowy kościół (XVII w.) z cudownym obrazem Matki Boskiej i Kalwarią Krasnobrodzką oraz muzeum parafialne, a także zespół barokowych kapliczek. Ruch turystyczny na terenie Parku koncentruje się także przede wszystkim w Krasnobrodzie, uzdrowisku i jednej z najpopularniejszych miejscowości wczasowych na Roztoczu. Znajduje się sanatorium, kilkanaście ośrodków wypoczynkowych, ponad 20 pensjonatów i kwater prywatnych, kempingi, schroniska młodzieżowe, kąpielisko, a także ośrodek turystyki konnej oraz wyciąg narciarski z trasą zjazdową na Gorze Chełmowej. Przez Park przebiegają cztery znakowane piesze szlaki turystyczne: niebieski - "Centralny", zielony - "Władysławy Podobińskiej", czerwony - "Partyzancki", czarny - "Łącznikowy". Wytyczono także przyrodniczo-historyczną ścieżkę dydaktyczną "Wokół Krasnobrodu", dwie ścieżki spacerowe: "Przez rezerwat Św. Rocha" oraz "Okolice Krasnobrodu", a także ścieżkę rowerową o długości 40 km po najciekawszych miejscach Krasnobrodzkiego Parku Krajobrazowego.

  • Park Krajobrazowy "Lasy Janowskie"

Zajmujący powierzchnię 99 650 ha, w tym: powierzchnia Parku - 39 150 ha, otulina 60 500 ha. Pod względem fizjograficznym obszar Parku położony jest w całości w obrębie Równiny Biłgorajskiej - jednostki leżącej u podnóża Roztocza Zachodniego, stanowiącej północno - wschodnią część Kotliny Sandomierskiej. Rzeźba terenu jest mało zróżnicowana, a jedynymi kilkunastometrowymi wzniesieniami są piaszczyste wydmy polodowcowe.Krajobraz Parku urozmaicają doliny rzek, wały wydmowe, kompleksy stawów, łąk, bagien i torfowisk. Park Krajobrazowy Lasy Janowskie to również przykład krajobrazu naturalnego, w którym zharmonizowane są walory przyrodnicze z tradycyjną architekturą drewnianą regionu biłgorajskiego i lasowiackiego. Najstarsze obiekty pochodzą z ubiegłego wieku. Ciekawym elementem janowskiego krajobrazu są przydrożne kapliczki (stare, ale też i te tworzone współcześnie). Na terenie Lasów Janowskich, które w okresie powstań narodowych i II wojny światowej były miejscem bitew i potyczek, znajdują się liczne miejsca pamięci narodowej. Najbardziej znane i opisane w historii II wojny światowej jest Porytowe Wzgórze upamiętnione pomnikiem Bronisława Chromego.

  • Południowo - roztoczański Park Krajobrazowy

Południowo - roztoczański Park Krajobrazowy zajmuje powierzchnię 20.376 ha, z czego 16.237 ha znajduje się w województwie podkarpackim a 4.139 ha na terenie województwa lubelskiego (w powiecie tomaszowskim). W województwie podkarpackim Park utworzony został w 1989 r. a część znajdująca się w byłym woj. zamojskim w 1991 r. Celem ochrony Parku jest zabezpieczenie unikalnych walorów przyrodniczych i krajobrazowych Roztocza Południowego z naturalnymi fragmentami buczyny karpackiej. Jest to jeden z najpiękniejszych fizjograficznie subregionów Roztocza. Występują w nim liczne pagórki, garby i stromościenne wąwozy oraz trzy najważniejsze (w granicach Polski) wzniesienia Roztocza: najwyższy mający 390 m n.p.m. - Wielki Dział oraz Długi i Krągły Goraj. Niezwykle interesująca jest krawędź tektoniczna Roztocza z wystającymi tu i ówdzie ostańcami wapiennymi. Różnice wysokości sięgają 80-200 m, a spadki terenu - 45%. Obszar ten , to jeden z najobfitszych w środkowowschodniej Polsce - rejonów źródliskowych. Biorą tu początek Tanew, Łówcza, Rata, Brusienka, Świdnica i Sołotwa, a w pobliżu granicy parku przepływa Sołokija. W południowej części wstępują źródła wód mineralnych. Dominującym elementem Parku są lasy, zajmują one 67% ogółu powierzchni, zaś na terenie Paru w woj. Lubelskim udział ich przekracza 77%. Znaczną ich część stanowi bardzo cenna buczyna karpacka, której największe płaty zachowały się na zachód od Hrebennego oraz na północ i wschód od Nowin Horynieckich. Na płaskich wierzchołkach garbów występuje grąd lipowo-grabowy, ale najcenniejszymi zbiorowiskami są bory jodłowe oraz suboceaniczny bór świeży. Osobliwości flory: paprotnik kolczysty, żywiec gruczołowaty, widłak wroniec, rosiczka pośrednia, storczyki. Osobliwości fauny: bocian czarny, bocian biały, orzeł włochaty, dudek, puchacz. Roztocze Południowe , położone w strefie przygranicznej Polski i Ukrainy, mimo swych bardzo cennych walorów przyrodniczych i turystycznych, jest rejonem niemal zupełnie nieznanym i turystycznie nie zagospodarowanym.

  • Park Krajobrazowy Puszczy Solskiej

Park Krajobrazowy Puszczy Solskiej utworzono w maju 1988 r. na mocy decyzji Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zamościu. Był to pierwszy obok Krasnobrodzkiego Parku Krajobrazowego park utworzony w byłym woj. zamojskim. Park ten obejmuje strefę borów sosnowych Równiny Puszczańskiej i południowo-zachodniej krawędzi Roztocza Środkowego. Jego powierzchnia w woj. lubelskim wynosi 21.305 ha, a w województwie podkarpackim 7.675 ha. Wspomniana krawędź Roztocza jest tworem geologicznym unikalnym w skali kraju. Przez nią, w pięciu miejscach, przełamują się doliny roztoczańskich rzek: Szumu, Niepryszki, Sopotu, Jelenia i Potoku Łosinieckiego. Z krawędzi wypływa też szósta rzeka - Różaniec. Przełomowe i źródliskowe odcinki rzek posiadają wybitne walory krajobrazowe, bowiem tworzą tu one system niewielkich wodospadów zwanych "szumami", "sopotami" lub "szypotami". Rzeki są w strefie krawędziowej dodatkowo zasilane przez liczne źródła zlokalizowane w ich korytach. Najpiękniejsze fragmenty strefy krawędziowej objęto ochroną, tworząc rezerwaty przyrody: Szum, Czartowe Pole i Nad Tanwią. Głównym walorem przyrody ożywionej Parku nie są drzewostany, gdyż dominują tu na ogół dość młode monokultury sosnowe, lecz bardzo liczne śródleśne torfowiska, bagna i bory bagienne ciągnące się wzdłuż całego Parku w jego południowej i zachodniej części. Rośnie tu wiele rzadkich gatunków jak: rosiczka okrągłolistna i długolistna, widłak torfowy, tłustosz pospolity, nasięźrzał pospolity, kruszczyk błotny, kossaciec syberyjski, storczyk drobnokwiatowy i inne. Spotkać można również rzadkie ptaki, jak: bączek, czapla siwa, bocian czarny, kania rdzawa i czarna, orlik krzykliwy, żuraw i głuszec. Spośród ssaków na uwagę zasługuje: kilka gatunków nietoperzy, żołędnica, wydra, łoś i wilk. Z płazów i gadów żyje: salamandra plamista, padalec, zaskroniec, gniewosz plamisty i żmija zygzakowata. W lasach Puszczy Solskiej podczas ostatniej wojny działały liczne oddziały partyzanckie. Na terenie Parku znajdują się liczne cmentarze i mogiły z II wojny światowej, do których prowadzą szlaki turystyczne.

  • Skierbieszowski Park Krajobrazowy

Park krajobrazowy we wschodniej części Polski, na Wyżynie Lubelskiej (Działy Grabowieckie). Park jest położny na terenie gmin: Izbica, Kraśniczyn, Krasnystaw, Grabowiec, Miączyn, Sitno, Stary Zamość i Skierbieszów. Rok utworzenia: 1995, powierzchnia: 35 488 ha, powierzchnia otuliny: 12 479 ha. Celem powołania parku jest zachowanie unikalnych walorów przyrodniczych, historycznych, kulturowych i krajobrazowych Działów Grabowieckich, najwyższej części Wyżyny Lubelskiej (190 - 313 m n.p.m.), oraz mozaiki siedlisk muraw kserotermicznych i lasów bukowych przy północno-wschodniej granicy ich gromadnego występowania z charakterystyczną florą i fauną. Głównym walorem krajobrazu Skierbieszowskiego Parku Krajobrazowego jest falisto-pagórkowata rzeźba terenu z systemem głębokich wąwozów, wytworzonych w grubej - miejscami na kilkanaście metrów, warstwie lessu, pokrywających niemal cały Park. Lasy zajmują 11% powierzchni Parku. Dominują lasy grądowe z dużym udziałem buka. Inne gatunki tworzące drzewostan to: grab, lipa, wiąz, jawor i sosna. Na zboczach wzgórz występują fragmenty dąbrów świetlistych, a w wąwozach - wilgotne grądy i łęgi z udziałem jesionu, olchy, klonu i jawora. Odsłonięte, nasłonecznione zbocza wzgórz i wąwozów oraz miedze i pobocza dróg porastają zespoły roślinności ciepłolubnej, dobrze rozwijające się na żyznym lessowym podłożu i bogate w rzadkie gatunki stepowe. W runie lasów spotyka się liczne rzadkie gatunki górskie, takie jak: paprotnik górski, żywiec gruczołowaty, przetacznik górski, parzydło leśne i widłak wroniec. Najwięcej rzadkich gatunków stwierdzono jednak wśród roślin stepowych i ciepłolubnych. Należą do nich m.in. umieszczone w "Polskiej Czerwonej Księdze Roślin": wisienka karłowata, róża francuska i kosaciec bezlistny. Do roślin z tej grupy należą także: miłek wiosenny, wężymord stepowy, ostrożeń panoński, driakiew żółtawa, zawilec wielokwiatowy, oman wąskolistny, aster gawędka, traganek duńskiwielokwiatowy. Fauna Parku ze względu na stosunkowo niedużą ilość lasów i wód jest dość uboga. Wśród ptaków warto wymienić rzadsze gatunki leśne: orlik krzykliwy, dzięcioł średni oraz muchołówki: małą i białoszyją, gatunki terenów otwartych: dudka, ortolana i przepiórkę, sowy: puszczyka, sowę uszatą, pójdźkę, płomykówkę oraz gatunki związane z nielicznymi zbiornikami wodnymi: perkoza rdzawoszyjego i rybitwę czarną. Na terenie Parku znajdują się dwa rezerwaty przyrody: rezerwat stepowy Rezerwat przyrody Broczówka (6,17 ha), chroniący murawy i fragmenty lasów ze zbiorowiskami roślinności kserotermicznej, oraz rezerwat leśno-krajobrazowy Głęboka Dolina (289,12 ha), chroniący urozmaicony krajobraz z dolinami i wąwozami porośniętymi lasami jaworowo-dębowymi z bukiem. W granicach Parku znajduje się wiele cennych zabytków archtektury. Należą do nich: póxnorenesansowy kościół w Bończy (XVI w.; przebudowany ze zboru kalwińskiego), kościoły w Skierbieszowie (XVII w.) i Surhowie (XIX w.), otoczone parkami zespoły pałacowe i dworskie w: Surhowie (1820 r.), Orłowie Murowanym (1842 r.), Stryjowie (1897 r.), Kalinówce (XIX w.) i Łaziskach (XX w.), park podworski w Hajownikach, ruiny zajazdu w Kraśniczynie, karczma w Czajkach, zespół zabytkowych zabudowań we wsi Brzeziny oraz grodzisko w Skierbieszowie i pozostałości zamczyska w Orłowie Murowanym zwane Murami. Przez teren Parku przebiegają 3 szlaki turystyczne: zielony - "Szlak po Działach Grabowieckich", żółty - "Szlak Ariański" i niebieski - "Szlak Tadeusza Kościuszki" oraz ścieżka przyrodniczo-historyczna "Stryjowskie Wąwozy". Jedynymi obiektami bazy noclegowej na terenie Parku są gospodarstwa agroturystyczne w Skierbieszowie. Zapleczem noclegowym dla turystów mogą też być pobliskie miasta Zamość i Krasnystaw.

  • Szczebrzeszyński Park Krajobrazowy

Powstał 22 stycznia 1991 roku, ze względu na wyjątkowe walory krajobrazowe tego obszaru. Powierzchnia Parku zajmuje 20.209 ha. Park prawie w całości zajmuje wschodnią część Roztocza Zachodniego, nazywanego też lessowym. Szczebrzeszyński Park Krajobrazowy swym zasięgiem obejmuje Roztocze Szczebrzeszyńskie, doliny : górnego Gorajca oraz fragmenty dolin Poru i Wieprza. Nieznaczne fragmenty obszarów południowych i południowo ~ zachodnich Parku znajdują się na Równinie Biłgorajskiej, z kolei w częściach północnych i północno ~ wschodnich leżą na terenie Padołu Zamojskiego. Park administracyjnie znajduje się w całości na terenie powiatu zamojskiego i zajmuje po części gminy: Biłgoraj, Frampol, Goraj, prawie w całości gminę Radecznica, Sułów i Szczebrzeszyn (35% powierzchni gminy). Szczebrzeszyński Park Krajobrazowy jest poprzecinany wąwozami, które niewątpliwie są atrakcjami turystycznymi. Wąwozy zostały wyżłobione przez wody opadowe oraz poprzez działalność człowieka, który wycinając lasy w pozyskiwaniu nowych terenów rolniczych, nieświadomie przyśpieszał procesy erozyjne gleb. Średnie zagęszczenie wąwozów na terenie Parku wynosi 3 km/ na km2, zaś maksymalne dochodzi do 9 km/ km2, są to głębokie jak też i płytkie wąwozy. Na obrzeżach Parku koło Kawęczynka znajduje się wyjątkowy pod względem botanicznym kompleks leśny zwany ''Cetnar''. Obszar ten stanowi jeden z większych zwartych kompleksów leśnych na terenie Parku, planowane jest utworzenie rezerwatu pod nazwą ''Las Cetnar''.

 


Źródła opisów i wykorzystane materiały :

- www.mos.gov.pl/kzpn/pl/rozt_pl.htm
- www.wikipedia.pl
- www.powiatjanow.lubelskie.pl/park.html
- www.powiat-tomaszowski.com.pl

Czytany 14584 razy

Reklama

Pogoda w Zamościu

Zamość

Google Translate

Bulgarian Croatian Czech English French German Hebrew Hungarian Italian Japanese Lithuanian Portuguese Romanian Russian Slovak Spanish Swedish Ukrainian

Strefa usług

Our website is protected by DMC Firewall!